Nawigacja

Program profilaktyczny SP nr1

PROGRAM PROFILAKTYKI WYCHOWAWCZEJ SZKOŁY PODSTAWOWEJ                                      

 NR 1 IM. TADEUSZA KOŚCIUSZKI W PROSZOWICACH

 

Podstawa prawna 

  • Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.z 1996r. Nr 67, poz.329
    z późniejszymi zmianami).
  • Rozporządzenie MEN z dnia 18 sierpnia 2015r. w sprawie  zakresu i form prowadzenia w szkołach i placówkach systemu oświaty działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej i profilaktycznej w celu przeciwdziałania narkomanii.
  • Ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz.U.Nr10
    z 2002 r., poz.96)z późniejszymi zmianami

Profilaktyka to istotny element wychowania.

Profilaktykę rozumie się, jako proces wspierający zdrowie psychiczne i fizyczne poprzez pomoc i towarzyszenie uczniowi i jego rodzicom w zdobywaniu wiedzy
o zagrożeniach dla zdrowia oraz w nabywaniu umiejętności przeciwdziałania tym zagrożeniom.   

Działalność profilaktyczna w szkole polega na realizowaniu działań z zakresu profilaktyki uniwersalnej, selektywnej i wskazującej.

Działalność profilaktyczna obejmuje:

  1. 1.W przypadku profilaktyki uniwersalnej – wspieranie wszystkich uczniów
    w prawidłowym rozwoju i zdrowym stylu życia oraz podejmowanie działań, których celem jest ograniczanie zachowań ryzykownych.
  2. W przypadku profilaktyki selektywnej – wspieranie uczniów, którzy ze względu na swoją sytuację rodzinną, środowiskową lub uwarunkowania biologiczne
    są w wyższym stopniu narażeni na rozwój zachowań ryzykownych.
  3. W przypadku profilaktyki wskazującej – wspieranie uczniów, u których rozpoznano wczesne objawy używania środków odurzających, zastępczych, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych. W oparciu o obowiązujące procedury postępowania nauczycieli i wychowawców w sytuacji zagrożenia narkomanią.

Działanie te obejmują:

  • realizowanie wśród uczniów ich rodziców lub opiekunów programów profilaktycznych i promocji zdrowia psychicznego dostosowanych do potrzeb indywidualnych i grupowych;
  • przygotowanie oferty zajęć rozwijających zainteresowania i uzdolnienia;
  • kształtowanie i wzmacnianie norm przeciwnych używaniu środków odurzających, zastępczych, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych;
  • doskonalenie zawodowe nauczycieli, wychowawców i specjalistów w zakresie realizacji szkolnej interwencji profilaktycznej w przypadku podejmowania przez uczniów zachowań ryzykownych;
  • włączanie, w razie potrzeby w IPET, działań z zakresu przeciwdziałania używania środków odurzających, zastępczych, substancji psychotropowych i nowych substancji psychoaktywnych;
  • stwarzanie atmosfery zaufania i bezpieczeństwa;
  • rozwijanie u uczniów poczucia wartości i brania odpowiedzialności za własne decyzje.

Działania profilaktyczne jako korelacja przedmiotowa prowadzone są w trakcie bieżącej pracy z uczniem, przez wszystkich nauczycieli i specjalistów, na wszystkich zajęciach edukacyjnych z zakresu kształcenia ogólnego, specjalnego, zajęć z wychowawcą
i specjalistami pracującymi w szkole. Mogą mieć charakter indywidualny, grupowy, zbiorowy i mogą być realizowane w różnych formach uwzględniających wykorzystanie aktywnych metod pracy.

OPIS CZYNNIKÓW RYZYKA NA PODSTAWIE:

  • obserwacji środowiska szkolnego pod kątem występujących problemów,
  • sprawozdań wychowawców zespołów klasowych oraz świetlicy szkolnej,
  • analizy dokumentacji pedagoga szkolnego, psychologa szkolnego, logopedy,  wychowawców klas, wychowawców świetlicy szkolnej, 
  • analizy  dokumentów szkolnych, protokołów z Zebrań Pedagogicznych,
  • rozmów z uczniami, rodzicami i nauczycielami na temat istniejących problemów,
  • analizy frekwencji uczniów i wyników nauczania
  • diagnozy - ankiety

 

Zauważa się, że występują następujące problemy:       

  1. Zjawiska takie jak alkoholizm, palenie papierosów, nie występują na terenie szkoły
    ale występują w środowisku lokalnym naszych uczniów.
  2. Zaniedbanie higieniczne dzieci i młodzieży.
  3. Pojawiają się wzajemne zachowania agresywne – zaczepki, bójki, agresja słowna (wulgaryzmy).
  4. Niewłaściwa komunikacja, nieumiejętność  konstruktywnego radzenia sobie
    w sytuacjach konfliktowych,  stresujących. 
  5. Uwrażliwienie na potrzeby drugiej osoby.
  6. Problemy rodzinne, alkoholizm rodziców, domowe awantury, choroby, niepełnosprawność, bieda, emigracja zarobkowa rodziców, cedowanie obowiązków rodzicielskich na babcie i dziadków.
  7. Sposoby spędzania wolnego czasu poza domem.
  8. Komputer, Internet, TV, telefon komórkowy - są źródłem wiedzy, komunikacji, zabawy a nie przemocy.
  9. Znaczna ilość uczniów z trudnościami edukacyjnymi oraz opiekuńczo - wychowawczymi.
  10. Utrudniony kontakt z niektórymi rodzicami. Bezstresowy, bezkrytyczny model wychowywania dzieci.

 

PRIORYTETY PROGRAMU PROFILAKTYCZNEGO
  1. Uczenie kultury zachowań prowadzących do tworzenia przyjaznych relacji między dziećmi, rodzicami, pracownikami szkoły.
  2. Radzenie sobie z własną i cudzą agresją.
  3. Używanie właściwych słów.
  4. Promowanie zdrowego stylu życia i aktywnego wypoczynku, unikanie zagrożeń cywilizacyjnych.
  5. Dbanie o własne zdrowie i higienę, właściwe odżywianie, radzenie sobie ze stresem.
  6. Wzmacnianie poczucia własnej wartości poprzez rozwój zainteresowań i rozwój sprawności fizycznej.
  7. Wyrabianie wrażliwości w stosunku do osób potrzebujących pomocy. Każdy może pomóc – rozwój wolontariatu.
  8. Wspomaganie dzieci z rodzin z różnymi trudnościami.
  9. Zorganizowanie zajęć wyrównawczych, samopomocy koleżeńskiej. Motywowanie
    do nauki.
  10. W zakresie używania substancji psychoaktywnych stosuję się profilaktykę uniwersalną.
 
Działania skierowane do rodziców
  1. Wymiana informacji na spotkaniach wychowawców z rodzicami.
  2. Przekazywanie informacji i  materiałów profilaktycznych (ulotki), analiza problemów.
  3. Szkolenia rodziców prowadzone przez zaproszonych specjalistów.
  4. Wspólne organizowanie imprez środowiskowych.
  5. Spotkania ze specjalistami pracującymi w szkole.
  6. Tablica informacyjna o charakterze profilaktycznym.

 

Działania skierowane do nauczycieli
  1. Przekazywanie informacji i  materiałów profilaktycznych.
  2. Konsultacje ze specjalistami pracującymi w szkole, w poradni i innych instytucjach współpracujących ze szkołą.
  3. Doskonalenie zawodowe nauczycieli.
  4. Dzielenie się wiedzą, umiejętnościami i materiałami.
  5. Zakup pomocy dydaktycznych i materiałów edukacyjnych.
  6. Współpraca z instytucjami pracującymi na rzecz dziecka i rodziny.

 

SPOSÓB MONITOROWANIA

  • Wszyscy realizatorzy programu profilaktyki dokonują odpowiednich zapisów
    w dziennikach lekcyjnych, zajęć pozalekcyjnych i innych dokumentach szkolnych. Oprócz tego gromadzą scenariusze zajęć, prace dzieci, własne ankiety itp.
  • Stała aktualizacja gazetki informacyjnej.
  • Część imprez odbywających się w ramach programu ma charakter otwarty
    i zapraszani są na nie goście.
  • Sprawozdania pedagogów, psychologa i wychowawców z realizacji zadań programu.
  • Stały przepływ informacji w gronie pedagogicznym dotyczący środowiska rodzinnego uczniów, w szczególności używek.

 

Podstawą do podejmowania wszelkich działań profilaktycznych stanowi w każdym roku diagnoza szkolna.

Rozpoznanie dostarczyła szczegółowych informacji na temat różnych przejawów agresji, przyczyn i źródeł jej powstawania oraz zachowań dzieci w sytuacjach agresywnych.

Długotrwałe działania podejmowane w ramach realizacji tego programu przynoszą odpowiedni skutek i obrany kierunek działań jest słuszny, ale nadal wielu uczniom
z trudnością przychodzi nawiązywanie i utrzymanie pozytywnych kontaktów z innymi ludźmi, włączanie się do grupy, wykazywanie zrozumienia, wycofanie się i konstruktywne radzenie sobie z problemami i konfliktami. Wynika to z braku umiejętności rozpoznawania swoich własnych uczuć, nazywania emocji i braku poczucia własnej wartości. Aby móc dostrzegać odczucia drugiej osoby w świadomy sposób uczniowie musza się najpierw nauczyć uświadamiać i nazywać własne uczucia, dopuścić do tego, by się pojawiły oraz otwarcie                     je wyrazić. Sposób, w jaki ludzie radzą sobie ze swoimi uczuciami i uczuciami innych,                        jest decydującym kryterium przy ocenie tego, jak żyją oni ze sobą i jak potrafią                                    się porozumiewać.

    Główne zadania:

Wynikające z diagnozy sugestie oraz obserwacja codziennego życia szkoły skłaniają do podjęcia wysiłków skutecznie przeciwdziałających przemocy i powstawaniu uzależnień, czyli przyjęcia i kontynuowania działań w ramach specjalnego programu.

W realizacji programu uwzględniliśmy trzy główne zadania:

  1. Integracja grupy klasowej i stworzenie dobrych warunków do pracy

To zadanie będzie realizowane od września do grudnia każdego roku szkolnego.
W zależności od potrzeb i specyfiki klasy wskazane jest od czasu do czasu organizowanie zabaw integracyjnych, sprzyjających lepszemu poznawaniu się uczniów. Każda klasa powinna stać się zespołem, który broni i wspiera swoich członków przed  agresją.

Pierwszy cykl lekcji w nowym roku kalendarzowym powinien realizować tematykę krytycznego odbioru programów telewizji Internetu. Jest to okres przed feriami. Istotne jest, aby nasi uczniowie potrafili właściwie dobierać programy dla siebie. Z obserwacji wynika bowiem, że filmowi i komputerowi bohaterowie są najczęstszym przykładem zachowań agresywnych. Negatywny wpływ jaki może wywrzeć prezentowanie przemocy w środkach masowego przekazu ma swoje konsekwencje również w postawach społecznych uczniów. Obcowanie ze scenami przemocy powoduje zobojętnienie na takie sytuacje i sceny w życiu.

  1. kształtowanie osobowości uczniów i umiejętności interpersonalnych

Zadanie to realizowane będzie w ciągu pierwszego ( i od czasu do czasu -drugiego półrocza) roku szkolnego. Pozytywne poczucie własnej wartości redukuje niepewność, zmniejsza obawy, a tym samym skłonności do agresywnych zachowań. Silna osobowość
i poczucie własnej wartości są warunkami pozytywnego rozwoju ludzkich możliwości, prawidłowych kontaktów społecznych, a także przyjmowania odpowiedzialności
za własne słowa i działania.

  1. Kształtowanie umiejętności radzenia sobie ze stresem i w sytuacjach trudnych,
    a także dbanie o swoje zdrowie

Realizację tego zadania przewiduje się głównie w drugim półroczu roku szkolnego. Realizując to zadnie chcemy, aby nasi uczniowie wiedzieli co to są sytuacje trudne, rozumieli źródła wzajemnych konfliktów oraz sposoby ich zażegnywania. Dzieciom trzeba pomóc w zrozumieniu, że konflikty są normalnym elementem w relacja różnych ludzi będących w grupie. Chcemy pokazać uczniom, jak można je rozwiązywać. Warunkiem prawdziwego rozwiązywania zatargów jest to, aby dzieci nauczyły się szanować siebie
i innych (tolerancja dla różnorodności).

Sposób realizacji

Mamy nadzieję, że podjęte przez nas zadania zminimalizują zachowania agresywne
w naszej szkole. Jednak zmiana zachowań dzieci wymaga cierpliwej pracy całej społeczności szkolnej. Dlatego tez programem dostosowanym do indywidualnych i grupowych potrzeb  zostali objęci uczniowie i wychowankowie oraz ich rodzice, i opiekunowie prawni w celu promocji zdrowia psychicznego i fizycznego.

Cykle tematyczne realizowane będą przez wychowawców w ramach edukacji wczesnoszkolnej i na godzinach wychowawczych w klasach IV-VI i wspomagane również innych nauczycieli. Koordynatorem wszelkich działań w odniesieniu do każdej klasy jest wychowawca danego oddziału.

Każdy wychowawca zobowiązany jest do aktualizacji programu wychowawczego klasy uwzględniając bieżącą sytuację i potrzeby środowiska, klasy, ucznia.

OBOWIAZKI OSÓB ODPOWIEDZIALNYCH ZA REALIZACJE PROGRAMU PROFILAKTYKI

  1. Obowiązki dyrektora
  1. zakłada, że w jego szkole funkcja profilaktyki musi być spójna z funkcja wychowania;
  2. posiada podstawową wiedzę w zakresie profilaktyki problemowej;
  3. umacnia pozytywne relacje interpersonalne w szkole;
  4. premiuje doskonalących się nauczycieli;
  5. zachęca uczniów do udziału w działaniach profilaktycznych;
  6. włącza rodziców do współpracy w tworzeniu i realizacji szkolnych programów wychowawczego i profilaktycznego;
  7. wspiera finansowo i organizacyjnie działania profilaktyczne w swoim środowisku.
     
  1. Obowiązki pedagoga szkolnego
  1. diagnozowanie problemów wychowawczych szkoły;
  2. koordynowanie i monitorowanie przebiegu realizacji programu profilaktyczno-wychowawczego szkoły;
  3. wspieranie wychowawcy i pozostałych pracowników w realizacji zadań profilaktyczno-wychowawczych, wynikających z programów;
  4. udział w wewnątrzszkolnym doskonaleniu (rady pedagogiczne);
  5. praca indywidualna i grupowa z uczniami i rodzicami;
  6. propaguje treści i programy profilaktyczne;
  7. rozpoznaje potrzeby ekonomiczne uczniów;
  8. systematycznie doskonali się w zakresie wychowania i profilaktyki.
     
  1. Obowiązki wychowawcy i innych nauczycieli
  1. promuje zdrowy styl życia i wartościowe formy spędzania wolnego czasu;
  2. utrzymuje osobowe relacje z uczniami (poprzez konsultacje, indywidualne rozmowy);
  3. konstruktywnie współpracuje z gronem pelagicznym oraz pozostałymi pracownikami szkoły;
  4. doskonali się osobowościowo;
  5. dostrzega indywidualność dziecka – indywidualizuje oddziaływania;
  6. ma pozytywne relacje z rodzicami, potrafi pozyskać rodziców do współpracy;
  7. doskonali się zawodowo.
     
  1. Obowiązki rodziców
  1. maja dobry kontakt ze szkołą;
  2. aktywnie współpracują ze szkołą, dzieląc odpowiedzialność za podejmowane wspólnie oddziaływania profilaktyczno-wychowawcze i opiekuńcze;
  3. zdobywają wiedzę na temat potrzeb dzieci, zagrożeń wieku dojrzewania i sposobów przeciwdziałania im;
  4. stanowią wzór osobowy – model dla dziecka;
  5. dbają o dobry kontakt z dzieckiem.


INSTYTUCJE WSPIERAJĄCE SZKOŁĘ W DZIAŁANIACH PROFILAKTYCZNYCH

Szkoła i placówka, przy prowadzeniu działalności, o której mowa odpowiednio
w § 2–5, współpracuje z jednostkami samorządu terytorialnego, poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi, placówkami doskonalenia nauczycieli, podmiotami realizującymi świadczenia zdrowotne z zakresu podstawowej, opieki zdrowotnej, opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień, wojewódzkimi i powiatowymi stacjami sanitarno-epidemiologicznymi, Policją, pracodawcami, a także podmiotami,
o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy, oraz podmiotami, o których mowa w art. 2a ustawy
o systemie oświaty, w szczególności przy opracowaniu diagnozy w zakresie występujących

w środowisku szkolnym czynników chroniących oraz czynników ryzyka, o których mowa odpowiednio w ust. 3 i 4, dotyczącej uczniów lub wychowanków, rodziców lub opiekunów, nauczycieli, wychowawców i innych pracowników szkoły lub placówki.

 

  1. Poradnia Psychologiczno-pedagogiczna w Proszowicach (ul. Kolejowa – 123861293);
  2. Powiatowe Centrum Pomocy w Rodzinie (ul. 3 Maja 72 – 12 3862960);
  3. Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej (ul.3 Maja 72 – 12 3862212);
  4. Ognisko wychowawcze przy Caritas w Proszowicach (ul. 3 Maja 2 – 12 385 1200);
  5. Komenda Powiatowa Policji w Proszowicach (ul. Wolności 2 – 12 3853200, 3853217 – nieletni);
  6. Sąd Rejonowy w Krakowie – kurator.

 

I.STRATEGIA POSTĘPOWANIA W SYTUACJACH TRUDNYCH WYCHOWAWCZO
NA TERENIE SZKOŁY

  1. Wstęp
  1. Duża ilość uczniów w szkole, liczne oddziały, liczba oddziałów, wpływają na wielość
    i różnorodność sytuacji wymagających interwencji bezpośredniej, a także podejmowania oddziaływań długotrwałych;
  2. Jasne reguły postępowania, znane zarówno nauczycielom, uczniom, jak i rodzicom mają na celu ułatwienie realizację podejmowanych działań, ich spójność, skrócenie czasu interwencji i ich skuteczność;
  3. Po wyczerpaniu działań na jednym poziomie i braku ich skuteczności należy przejść do następnego poziomy;
  4. W przypadku wyczerpania własnych środków, sposobów i możliwości oddziaływań wychowawczych, szkoła zaprasza do współpracy specjalistów i instytucje powołane do wspierania dziecka, szkoły i rodziny;
  5. Nauczyciele szkoły doskonalą swoja wiedzę i umiejętności w zakresie radzenia sobie w sytuacjach trudnych wychowawczo w formie samokształcenia, kursów i szkoleń organizowanych przez szkołę oraz zewnętrznych form prowadzonych przez ośrodki doskonalenia nauczycieli i uczelnie pedagogiczne;
  6. Niniejsza strategia jest dokumentem uzupełniającym do statutu, określającego nagrody i kary, oraz sposoby oceniania zachowania uczniów. Jest skorelowana
    z oddziaływaniami zawartymi w programie wychowawczym i profilaktycznym.

 

2.Strategie postępowania

 

I POZIOM – WYCHOWAWCA KLASY

1. Rozmowa indywidualna wychowawcy lub nauczyciela najbliższego sprawie z uczniem (uczniami) – wyjaśnienie wersji wszystkich stron uczestniczących w konflikcie, czy innej sytuacji trudnej.

2. Rozmowa wychowawcy – nauczyciela w obecności klasy.

3. Sformułowanie polecenia wychowawczego dla ucznia – zalecenia.

4. Wpis negatywnej uwagi do dziennika.

5. Przekazanie informacji ustnej lub pisemnej rodzicom ucznia o zaistniałej sytuacji.

6. Zastosowanie kary statutowej w postaci upomnienia przez wychowawcę klasy
w obecności klasy i pisemne odnotowanie tego faktu w dzienniku zajęć.

7. Podjęcie działań zmierzających do lepszej integracji zespołu klasowego.

8. Poinformowanie o zaistniałej sytuacji pedagoga szkolnego.

II POZIOM – PEDAGOG SZKOLNY

  1. Indywidualna rozmowa pedagoga z uczniem (uczniami).
  2. Rozmowa z wychowawcą i ustalenie indywidualnego toku postępowania                             (jeśli sytuacja nie wymaga dalszych działań lub potrzebne są działania uwzględniające specyfikę sytuacji i wszystkie okoliczności), koordynacja oddziaływań, konsultacja.
  3. Rozmowa pedagoga, ucznia i rodzica w szkolnym gabinecie.
  4. W sytuacjach szczególnie trudnych zwołuje się nadzwyczajne posiedzenie zespołu wychowawczego i opracowuje wspólną strategię postępowania.
  5. Sformułowanie wniosku o udzielenie kary wyższego stopnia.
  6. Spotkanie pedagoga z zespołem klasowym.
  7. Wypracowanie z klasą sposobów rozwiązywania konfliktów w klasie.
  8. Spotkanie pedagoga z rodzicami danej klasy.
  9. Zaproszenie specjalisty z określonej potrzebą dziedziny w celu przeszkolenia rady pedagogicznej, a także w razie potrzeby rodziców.
  10.  Zaproszenie specjalisty do przeprowadzenia określonych zajęć z uczniami (policjant, psycholog, pedagog, terapeuta).
  11. Zgłoszenie sytuacji wyjątkowo trudnej do dyrektora szkoły.

III POZIOM – DYREKTOR SZKOLY

  1. Zapoznanie  się z przebiegiem dotychczasowych udokumentowanych działań wychowawczych wychowawcy i pedagoga.
  2. Indywidualna rozmowa dyrektora z uczniem.
  3. Rozmowa dyrektora z rodzicem w obecności ucznia.
  4. Spotkanie dyrektora z zespołem klasowym w wypadku konfliktu wewnątrzklasowego.
  5. Spotkanie dyrektora z rodzicami na klasowym zebraniu rodzicielskim.
  6. Zebranie uczniów i rodziców z dyrektorem.
  7. Wypracowanie wspólnych form wychowawczych, np. samoocena ucznia, sprawozdanie wychowawcze, wypełnienie określonych zadań.
  8. Udzielenie nagany dyrektora szkoły w obecności społeczności szkolnej i dokonanie odnośnego zapisu w dzienniku zajęć.

 

  1. Inne środki zaradcze podejmowane przez szkołę:
  1. częste indywidualne rozmowy ze sprawcami przemocy prowadzone                                      przez wychowawcę i pedagoga szkolnego (np. raz w tygodniu) oraz wzmożona obserwacja tych uczniów;
  2. stały i systematyczny kontakt z rodzicami uczniów agresywnych w celu poznania                    ich środowiska rodzinnego i wspólnego oddziaływania wychowawczego;
  3. otoczenie uczniów, stosujących przemoc specjalistycznym wsparciem (pomoc psychologiczna, psychiatryczna) i zrozumieniem jego sytuacji zdrowotnej. Akceptowanie ucznia mimo negowania niewłaściwego zachowania, wyrażanie przez wychowawcę własnych uczuć, wzbudzanych przez wychowanka np. cieszę się,                        że udało ci się, że tego nie zrobiłeś, jestem oburzony, jest mi przykro, zależy mi na tym itp.
  4. W rozmowach z uczniami nauczyciel jest przykładem właściwych zachowań pozbawionych przemocy i agresji;
  5. Stosowanie wobec uczniów agresywnych właściwych form oddziaływań                               oraz odpowiednich kar i nagród wynikających ze Statutu szkoły;
  6. Kierowanie spraw uczniów, zachowujących się wyjątkowo agresywnie
    do odpowiednich instytucji, współpracujących na rzecz dobra dzieci (Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna, inne poradnie specjalistyczne, Komenda Powiatowa Policji, Sad dla Nieletnich).

 

Informowanie uczniów i wychowanków oraz ich rodziców lub opiekunów o obowiązujących procedurach postępowania nauczycieli i wychowawców oraz o metodach współpracy szkoły z Policją w sytuacjach zagrożenia uszczegółowione są w "Procedurach w sytuacjach trudnych", które stanowią odrębny dokument.

 

 

 

 

 

 

 

 

EWALUACJA

Ustalenie, czy w efekcie podjętych działań uległy osłabieniu czynniki ryzyka oraz czy,
i w jakim stopniu, zrealizowane zostały cele programu.

  1. Cele ewaluacji
  1. uzyskanie informacji o przebiegu realizacji programu profilaktycznego;
  2. poznanie ewentualnych trudności i braków, które występują w trakcie realizacji;
  3. dokonanie oceny w zakresie wiedzy, umiejętności i postaw nabytych przez uczniów, nauczycieli, rodziców;
    1. Metody zbierania informacji:
  1. bezpośrednia (obserwacja, analiza dokumentów szkolnych, obserwacje pedagoga i zapisy w dziennikach itp.);
  2. pośrednia (ankiety, wypracowania uczniów, itp.).
    1. Wyniki zostaną opublikowane w postaci Sprawozdania po każdym roku funkcjonowania programu prezentowanego podczas Rady Pedagogicznej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ZAŁĄCZNIK 1

Działania ukierunkowane na uczniów klas I-III

 

Zadanie

Lp

Tematyka zajęć

Cele wychowawcze

Dążymy do tego, aby uczeń:

Integracja grupy klasowej i stworzenie dobrych warunków do dalszej pracy

1

Jesteśmy uczniami-tworzymy klasę

- uświadomienie klasy jako miejsca nauki i zabawy,

-kształtowanie świadomości o przynależności do określonej grupy klasowej,

-wyrabianie potrzeby wspólnej nauki, pracy i zabawy,

-tworzenie więzi rówieśniczych,

-znajomość zabaw integracyjnych (jak można się bawić grzecznie i bezpiecznie)

 

-zrozumiał, czym jest grupa klasowa,

-uświadomił sobie, że reguły grupowe ułatwiają naukę i zabawę,

2

Normy, reguły postępowania – tworzenie kontraktu klasowego i przestrzeganie przepisów prawa szkolnego,

-uczenie wspólne według określonych zasad nauki,

-jestem w klasie – jestem w szkole – uczeń jako członek szkolnej społeczności,

-uświadomił sobie, że reguły grupowe ułatwiają naukę i zabawę,

-umiał szlachetnie rywalizować w grach i zabawach zespołowych,

3

Mam przyjaciela – jestem przyjacielem

-uświadomienie znaczenia przyjaźni w życiu dziecka,

-uwrażliwienie na potrzeby innych,

-uczenie przyjmowania i udzielania pomocy,

-pomagam w ramach akcji „Pomocna dłoń”

 

-uświadomił sobie co oznacza przyjaciel i jego przyjaźń,

-umiał docenić przyjacielską pomoc i sam czuł potrzebę jej niesienia,

Kształtowanie osobowości uczniów i umiejętności interpersonalnych

4

Poznaję samego siebie

 

-uczenie rozpoznawania i zaspokajania własnych potrzeb,

-wzmacnianie obrazu własnej osoby,

-umiał określić i mówić o swoich potrzebach,

-akceptował siebie, dostrzegał podobieństwa i różnice między dziećmi,

 

5

Jak widzę siebie, a jak postrzega mnie otoczenie

-rozwijanie umiejętności społecznej empatii,

-umiał trafnie oszacować wzajemne oddziaływanie własnej osobowości na otoczenie i odwrotnie,

 

6

Co to są uczucia?

 

 

 

 

 

 

 

 

-rozpoznawanie i nazywanie uczuć,

-uświadomienie własnych uczuć,

-uświadomił sobie, że różne sytuacje powodują u kolegów różne uczucia,

-umiał określić, rozpoznać uczucia innych przez obserwację ich mimiki, gestów, zachowania,

-uświadomił sobie jakie sytuacje wpływają dobrze, a jakie źle na jego samopoczucie,

-potrafił określić emocje towarzyszące mu w różnych sytuacjach i mówić o nich,

 

7

Rozwiązujemy sytuacje trudne

 

 

-poznanie sytuacji trudnych,

-nabywanie umiejętności mówienia o sytuacjach trudnych,

-kształtowanie umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych,

-zwracanie się do innych z prośbą o pomoc,

-reagowanie na przejawy krzywdy i agresję,

 

-umiał dostrzec sytuacje trudne i możliwości ich rozwiązywania w rożny sposób,

8

Popełniamy błędy

 

-kształtowanie umiejętności dostrzegania popełnionych błędów,

-uczenie odpowiedzialności za błędy,

-ograniczenie zachowań agresywnych,

 

-umiał rozmawiać o swoich błędach z dorosłymi i przyjaciółmi,

-wiedział, gdzie szukać pomocy w sytuacjach problemowych,

9

Umiemy powiedzieć „nie”

-zapoznanie z różnymi sytuacjami, w których warto odmówić,

-uczenie postawy asertywnej,

 

-umiał wyrazić własną opinię,

-umiał ocenić pozytywne i negatywne konsekwencje swojej postawy,

10

Moja klasa, szkoła, miasto i państwo. Jestem uczniem i Polakiem.

-szacunek dla szkoły i jej tradycji – znam patrona szkoły,

- w sposób godny reprezentuję szkołę na zewnątrz,

-szacunek dla symboli narodowych,

-śpiewanie hymnu państwowego,

-poznaję historię swojego miasta i Polski,

 

 

- w każdej sytuacji wewnątrz i na zewnątrz szkoły potrafił godnie ją reprezentować,

-wiedział kim jest i dlaczego patron naszej szkoły,

-znał symbole narodowe,

-umiał w sposób wyrażający szacunek zaśpiewać hymn państwowy,

-chciał zgłębiać historię Polski (znał legendy),

 

 

 

Dbamy o nasze zdrowie

11

 

Umiemy zadbać o swoje zdrowie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spotkanie z lekarzem-pytania, rozmowy, rozwiązywanie problemów nurtujących młodzież.

Zorganizowanie przerwy śniadaniowej. Spożywanie zdrowej żywności. Wychowawcza rola świetlicy i biblioteki jako miejsca pozalekcyjnego spędzania czasu.

Sport i aktywność ruchowa szansą na zdrowie i dobrą kondycję. Akcja „Już pływam”.

 

Uczniowie powinni znać różne sposoby dbania o swoje zdrowie. Poznać produkty zawierające witaminy i minerały potrzebne dla organizmu. Nauczyć się odróżniać produkty jadalne i niejadalne oraz szkodliwe dla zdrowia.

Wiedza na temat szkodliwości działania „dopalaczy” oraz napojów energetycznych.

 

Wiedzą o złym działaniu tych środków. Nie kupują i nie spożywają.

Udział w profilaktyce grypy. Udział w akcji „Szklanka mleka”, „Owoce w szkole”, „Biały ząbek”, „Szkoła promująca zdrowie” .

Korektywa wad postawy – profilaktyka i ćwiczenia korekcyjne w czasie zajęć lekcyjnych.

 

Dbać o zdrowie i higienę. Uprawiać sport na świeżym powietrzu. Wiedzieć jak uniknąć wad postawy i stosować zasady w życiu szkolnym i codziennym.

Higiena psychiczna, relaksacja, odprężenie – rola muzyki klasycznej oraz spotkania ze sztuką poprzez teatr, dobry film, wycieczki do muzeum, spotkania z historią Polski.

Zabawy relaksacyjne przy muzyce.

Książka twoim dobrym przyjacielem – korzystanie z zasobów biblioteki szkolnej, biblioteczki klasowe i domowe, akcje „Czwartek z książka”, „Cała Polska czyta dzieciom”.

 

 

Umiał zachować się w filharmonii, teatrze, muzeum. Miał kontakt ze sztuką i uczył się jej odbioru. Rozbudził swoje zainteresowania. Dostrzegał jej zalety. Potrafił się zrelaksować. Dostrzegał zalety i wartość sztuki w różnych dziedzinach życia codziennego.

Dostrzeganie zalet i rozbudzanie zainteresowań czytelniczych i literackich.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ZAŁACZNIK 2

Działania ukierunkowane na uczniów klas IV-VI

 

Zadania

Lp.

Tematyka zajęć

Cele wychowawcze

Dążymy do tego, aby uczeń:

Integracja grupy klasowej i stworzenie dobrych warunków dalszej pracy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1a

Zawieramy (umowa) kontrakt klasowy

 

 

-budowanie zaufania w grupie,

-ustalenie wzajemnych oczekiwań i zobowiązań w wymiarach: nauczyciel-klasa, uczeń-uczeń, uczeń-klasa.

-potrafi określić czego potrzebuje od innych osób w klasie, by czuł się w niej dobrze i bezpiecznie;

-czego klasa oczekuje od niego,

 

1b

W klasie jak w rodzinie

 

 

-budzenie i rozwijanie poczucia współodpowiedzialności z klasa,

-uświadomienie konieczności przestrzegania przez ucznia określonych norm jako czynnika wpływającego na dobro grupy,

 

-potrafi wskazać zasady współżycia w społeczności klasowej rządzącej się określonymi prawami i obowiązkami,

-potrafi wskazać, co należy zrobić w celu poprawienia atmosfery w klasie,

2

Czego się boję, o co się niepokoję?

 

 

-uświadomienie, że różnego rodzaju lęki i niepokoje blokują i utrudniają rozwój człowieka,

-zachęcanie uczniów do dzielenia się swoimi lękami i obawami komuś, kto może pomóc,

 

-zrozumiał, że obawy i lęki blokują jego rozwój, powodują kłopoty z samym sobą, często prowadza do agresji,

3

 

Co możemy zrobić, aby być dobrym zespołem klasowym?

 

 

-uświadomienie uczniom jakie sytuacje świadczą o tym, że klasa jest dobrym zespołem, a jakie temu przeczą,

-nauczył się obserwować siebie i poprawić swoje zachowanie,

4

Jak należy postępować, aby mieć kolegów i przyjaciół?

 

 

-ukazanie trudności we wzajemnych kontaktach i poszukiwanie sposobu lepszego budowania tych relacji,

-znał różnicę między koleżeństwem a przyjaźnią,

-potrafił wymienić czynniki warunkujące odczuwanie sympatii lub antypatii wobec określonych osób,

-umiał określić za co jest lubiany w gronie kolegów,

 

5

Ćwiczenia i zabawy interakcyjne, ułatwiające nawiązywanie nieagresywnych kontaktów

 

 

 

-nawiązywanie i rozwijanie nieagresywnych kontaktów oraz pozytywnych uczuć w stosunku do siebie nawzajem,

-przygotowanie podłoża do konstruktywnego rozwiązywania konfliktów,

-przekonał się ile poczucia bezpieczeństwa i ile radości zyskuje dzięki wspólnemu realizowaniu jakiegoś zadania z innymi osobami, a także dzięki zrobieniu czegoś dla drugiego człowieka,

6

Nasze stanowisko wobec przemocy

 

 

 

 

-uwrażliwienie uczniów na krzywdę drugiego człowieka i na zło, jakie niesie ze sobą przemoc,

-wyjaśnił co to jest przemoc,

-wskazał kilka przykładów przemocy,

Był przekonany, że jest to zjawisko negatywne i należy pomagać ofiarom przemocy,

Kształtowanie osobowości uczniów i umiejętności interpersonalnych

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1a

Poznaj i zaakceptuj samego siebie

 

 

 

-wprowadzenie mechanizmu samopoznania,

-kształtowanie umiejętności akceptacji siebie,

-budzenie zainteresowania własną osobowością,

-potrafi stworzyć obraz własnego ja w oparciu o autorefleksję i kontrargumenty pozostałych członków klasy,

-dostrzegał konieczność zastanowienia się kim jest, aby lepiej zrozumieć siebie,

-dostrzegał i potrafił przyznać się do własnych błędów,

1b

Gry i zabawy ułatwiające budowanie poczucia własnej wartości i silnej osobowości

 

 

-umożliwienie dzieciom doświadczanie siebie samego w zabawie jako kogoś znaczącego i wykształcenie u niego poczucia własnej wartości co wpłynie na zminimalizowanie agresywnego zachowania,

-pozytywnie odczuł własną wartość, co redukuje niepewność, zmniejsza obawy, a tym samym skłonność do agresywnego zachowania,

-przejmował odpowiedzialność za własne słowa i dążenia,

2

Dlaczego tak się zachowałem? Wspólne analizowanie postaw i sytuacji.

 

-kształtowanie umiejętności trafnej oceny własnych zachowań i reakcji w celu ciągłego pogłębiania wiedzy o sobie,

-kształtowanie umiejętności obiektywnego spojrzenia na siebie i innych,

 

-szczerze i otwarcie mówił o swoim zachowaniu,

-umiał dostrzec motywy określonych zachowań,

-miał świadomość tego, co musi zmienić, czego się wystrzegać,

3

Moje zachowanie w szkole i poza szkołą.

 

 

 

 

-uświadomienie od czego zależy pozytywne i negatywne zachowanie,

-uświadomił sobie, jakie sytuacje powodują jego zdenerwowanie,

4a

Ludzie i sytuacje – okazywanie uczuć i reakcje.

 

 

 

 

-uświadomienie uczniom, że o uczuciach należy rozmawiać między sobą i z rodzicami i okazywać je,

-zwrócenie uwagi na sposoby i potrzebę odreagowania napięcia psychicznego,

-umiał opowiadać o swoich uczuciach i reakcjach,

-potrafił powiedzieć, w jaki sposób może odreagować swój stan napięcia psychicznego, aby poprawić swoje samopoczucie i nie szkodzić innym,

-wiedział, w jaki sposób nie wolno odreagowywać swojego stanu napięcia psychicznego,

 

4b

 

 

 

Uczucia – jak je okazywać?

 

 

-uświadomienie, że zachowania i postawy zależą od uczuć tkwiących w człowieku,

-blokowanie uczuć pozytywnych powoduje odblokowanie uczuć negatywnych,

-wiedział, dlaczego ludzie różnie okazują uczucia i różnie się zachowują;

-potrafił nazwać uczucia, jakie najczęściej lubi okazywać w różnych sytuacjach i rozumie motywy swojego zachowania,

 

5

 

 

Z telewizją i Internetem  trzeba ostrożnie.

-wyrabianie kryteriów stosunku do telewizji i Internetu, umiejętności właściwego korzystania z telewizji oraz umiejętności krytycznego i refleksyjnego odbioru treści,

-potrafi wskazać wpływ mediów na kształtowanie postaw uczniów (ujemne i dodatnie strony w oczach uczniów);

-potrafi wybrać dla siebie programy w sposób przemyślany i zgodny z zainteresowaniami,

 

 

6a

 

Ćwiczenia i zabawy ułatwiające dostrzeganie agresywnych uczuć i ich wyrażanie

-uświadomienie uczniom, że również złość, wściekłość i agresja należą do natury człowieka, należy tylko umieć je właściwie odczuwać i wyrażać,

-uświadomił sobie swoje własne uczucia oraz otwarcie je wyraził,

6b

 

Jak zachować się wobec osób pokrzywdzonych oraz ofiar przemocy. Wypracowanie Klasowego Kodeksu Przeciwdziałania Przemocy

-budzenie empatii u uczniów,

-uczenie umiejętności empatycznego słuchania i wczuwania się w sytuację drugiej osoby,

-potrafił wczuć się w to co dla drugiej osoby oznacza radość, ból czy przyjaźń;

-dostrzegał to, że drugi człowiek inaczej widzi i przezywa,

-znał zasady postępowania w sytuacjach przemocy i umiał je zastosować,

-radził sobie w sytuacjach konfliktu,

 

6c

Jak radzić sobie z własną i cudza agresja?

-kształtowanie umiejętności pozytywnego nastawienia do siebie i do swojego życia jako sposobów uniknięcia agresji,

-szczerze wypowiedział się na temat przyczyn własnej agresji;

-próbował radzić sobie z własną i cudza agresja,

 

7

 

Czym jest odpowiedzialność? Za kogo jesteśmy odpowiedzialni?

-pobudzenie myślenia na temat odpowiedzialności,

-starał się dojść do określenia, co to jest odpowiedzialność,

-próbował zrozumieć na czym polega odpowiedzialność,

 

8a

Kiedy mimo wszystko dochodzi do konfliktu, czyli opracowanie zasad umożliwiających łagodzenie konfliktów.

-uświadomienie mechanizmów konfliktów,

-kształtowanie umiejętności ujawniania indywidualnych problemów powstałych w kontaktach z innymi,

-uczenie alternatywnych sposobów rozwiązywania konfliktów,

-rozumiał pojęcie „konflikt”,

-potrafił wskazać sytuacje konfliktowe, z jakimi się zetknął (szkoła, dom, środowisko) oraz wskazał ich przyczyny,

-poznał zasady umożliwiające łagodzenie konfliktów,

-radził sobie w sytuacji konfliktowej,

 

8b

 

Rozwiązujemy konflikt pokojowymi metodami.

-nauczenie dzieci panowania nad własną złością,

-odreagowywanie w sposób kontrolowany własnych agresywnych impulsów,

 

-przyswoił sobie prospołeczne zachowania oraz nabył umiejętności rozwiązywania konfliktów,

9

Czy umiesz odmawiać?

 

 

 

 

 

-uczenie zachowań asertywnych oraz reagowania w sytuacjach przemocy,

-uświadomienie dzieciom mechanizmu nacisku grupowego,

-rozumiał na czym polega zachowanie asertywne,

-znał różne sposoby odmawiania,

 

Walczymy z naszymi wrogami: alkohol, nikotyna, narkotyki, dopalacze.

 

 

 

 

 

 

 

 

1

Uczeń powinien posiadać wiedzę na temat mechanizmów powstawania uzależnień i skutków spożywania napojów alkoholowych, papierosów, dopalaczy.

Wykład nauczyciela nt. istoty choroby alkoholowej, skutków używania tytoniu, dopalaczy, narkotyków. Rozmowa w kręgu na temat – czy odmowa picia, palenia, „brania” narkotyków wiąże się z obawą utraty przyjaciela> Jak pomóc osobie uzależnionej? Jak ustrzec się przed zgubnym oddziaływaniem dopalaczy?

-posiada dostateczna wiedzę na temat mechanizmów powstawania uzależnień,

-zna przyczyny sięgania po środki odurzające i potrafi je niwelować,

-wie, jakie SA rodzaje dopalaczy  i jakie mogą być skutki zażywania „dopalaczy” – potrafi  odmówić i wskazać właściwą drogę innym,

 

1a

Uzależnienie od komputera – jak temu zaradzić?

 

 

 

Rozmowy  w kręgu o właściwym korzystania z Internetu. Plusy i minusy mediów XXI wieku. Higiena korzystania z mediów i wynikające z tego korzyści dla zdrowia.

-posiada dostateczna wiedzę na temat mechanizmów powstawania uzależnień

-potrafi właściwie korzystać z Internetu,

2

Lansujemy modę na niepalenie

 

 

 

 

-wykonywanie gazetek tematycznych – „Dziękuję nie palę!”

-ekspozycja fotograficzne niepalących idoli młodzieżowych,

-krzyżówki, rebusy, gry dydaktyczne.

--powinien wymienić korzyści płynące z niepalenia,

-powinien obronić się przed biernym paleniem,

 

3

Kształtowanie właściwych postaw wobec alkoholu i innych środków odurzających.

- gazetki tematyczne, praca plastyczna, przeglądanie ulotek profilaktycznych,

-quiz „Sprawdź swoja wiedzę!”,

-aktywnie uczestniczył w konkursach, quizach, wykonaniu gazetek.

 

 

 

ZAŁĄCZNIK 3

a) Działania ukierunkowane na nauczycieli

l.p

Rodzaj działania

Temat

Data

Organizator

1.

Spotkanie nauczycieli. Przekazanie informacji rodzicom.

Zapoznanie z programami wychowawczymi szkoły i programami wychowawczymi.

 

Wrzesień

Październik

Listopad

 

Wychowawca

Przekazanie informacji z wnioskami wynikającymi z ankiet przeprowadzanych dla rodziców.


Na bieżąco

Dyrektor

2.

Spotkania z policją

Bezpieczeństwo w szkole i wokół szkoły.

Bezpieczeństwo poruszania się po drogach.

Zmiany w przepisach prawnych, dotyczące noszenia odblasków.

Udział w akcjach i projektach: Odblaskowa Szkoła.

Wrzesień

październik listopad

Dyrektor wychowawcy pedagog

5.

Szkolenie rady pedagogicznej

WYNIKAJĄCE Z POTRZEBY SZKOŁY I NAUCZYCIELI

Na bieżąco

Edukator zewnętrzny

6.

Praca w zespołach zadaniowych -samokształceniowych.

 

Ewaluacja programu profilaktycznego – mocne i słabe strony oddziaływań (po pierwszym półroczu). Wnioski do dalszej pracy

Styczeń-luty

Wychowawcy i pedagog szkolny

7.

 Praca w zespołach zadaniowych - samokształceniowych

Ewaluacja programu profilaktycznego – mocne i słabe strony oddziaływań. Wnioski do dalszej pracy na kolejny rok szkolny.

maj - czerwiec

Wychowawcy i pedagog szkolny

8.

Samoedukacja nauczycieli – kursy on-line,

 

Podwyższanie swoich kompetencji psychologiczno-pedagogicznych – wybrana lektura, kurs, zasoby edukacyjne.

Na bieżąco

nauczyciele

9.

Spotkanie nauczycieli. Przekazanie informacji rodzicom.

Wnioski i uwagi szkolnego koordynatora ds. bezpieczeństwa o stanie bezpieczeństwa na terenie szkoły.

 

Czerwiec

Koordynator ds. bezpieczeństwa.

 

b) Działania ukierunkowane na rodziców

 

l.p

Rodzaj działania

Temat

Data

Organizator

1.

Wspólne spotkanie z nauczycielami i uczniami.

 Zapoznanie ze statutem, regulaminami, kontraktem klasowym – prawa i obowiązki ucznia.

Procedury, programy, kryteria ocen

.

Wrzesień

wychowawca

2.

Spotkania z wychowawcą

Bezpieczeństwo dzieci w szkole – analiza ankiet, wnioski.

 

Styczeń

wychowawca

3.

Pedagogizacja w ramach spotkań klasowych

Uczeń w świetle nowej reformy – specyfika pracy  w klasach I i  w oddziałach przedszkolnych

 

Styczeń

wychowawca

4.

Pedagogizacja

Działania podejmowane przez szkołę, mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa i zdrowia dzieci. Jak radzić sobie z agresją własną i innych? Jakie działania szkodliwe mają „dopalacze” i napoje energetyczne?

 

Na bieżąco

 

 

 

 

pedagog

5.

Aktualizacja strony internetowej

Zamieszczanie aktualności związanych z realizacją programu wychowawczego (akcje, projekty, programy, przedsięwzięcia)

 

Na bieżąco

informatyk

6.

Opracowanie biuletynu informacyjnego o  działaniach w szkole.

 

Informowanie na bieżąco rodziców o podjętych działaniach.

Na bieżąco

informatyk

7.

Samodzielna lektura wskazana przez wychowawcę.

Podwyższenie swojej wiedzy psychologicznej oraz podnoszenie kompetencji rodzicielskich.

 

Na bieżąco

wychowawca

8.

Zebrania rodziców przyszłych uczniów.

Informacja o skuteczności podejmowanych w szkole profilaktycznych działań.

 

maj

dyrektor

 

Inne działania wychowawców:

  • Uświadamiać rolę rodziców w kształtowaniu postaw moralnych i prospołecznych dzieci;
  • Uświadamiać rodzicom konieczność wpajania dzieciom życzliwości i współczucia dla drugiego człowieka oraz umiejętności wyrażania swoich uczuć, tak, aby nie ranić drugiej osoby;
  • Wdrażać ucznia do wyrabiania samodyscypliny i odpowiedzialności za własne słowa i czyny.

 

 c) Inne działania związane z realizacją programu

  • Wzmożenie dyżurów na przerwach (szczególnie w rejonach sklepiku szkolnego). Nauczyciel musi interweniować szybko i zdecydowanie w sytuacjach przemocy (dotychczasowy sposób działania przynosi efekty);
  • Zakupienie nowych książek, lektur i literatury psychologicznej do biblioteki szkolnej;
  • Utworzenie bazy danych wszelkich aspektów przemocy na terenie szkoły. W ramach gromadzenia danych powinny być zawarte informacje o formach udzielanej pomocy dzieciom pokrzywdzonym, ale także dzieciom dokonującym aktów przemocy. Ewidencję prowadzi pedagog i wychowawca;
  • Wychowawca dokumentuje swoje działania wychowawcze związane z realizacją programu oraz skuteczność podjętych działań , z wyciągnięciem wniosków do dalszej pracy;
  • W dziennikach lekcyjnych  temat  świadczącym o realizacji programu profilaktycznego  podkreślamy  na zielono.

 

 

Szkoła Podstawowa nr 1 im. Tadeusza Kościuszki w Proszowicach

PROCEDURY ZAGROŻENIEM ZDROWIA DZIECKA

Definicja dziecka przewlekle chorego

-dziecko z astmą,

-dziecko z cukrzycą,

-dziecko z padaczką,

-dziecko z hemofilią,

-dziecko przewlekle chore.

 

Procedura postępowania z dzieckiem przewlekle chorym w szkole.

W sytuacji, gdy w szkole jest uczeń przewlekle chory, dyrektor, nauczyciel powinien:

1 . Pozyskać od rodziców (opiekunów prawnych) ucznia szczegółowe informacje na temat jego choroby oraz wynikających z niej ograniczeń w funkcjonowaniu;

2. Zorganizować szkolenie kadry pedagogicznej i pozostałych pracowników szkoły w zakresie postępowania z chorym dzieckiem na co dzień oraz w sytuacji zaostrzenia objawów czy ataku choroby;

3. W porozumieniu z pielęgniarką lub lekarzem, wspólnie z pracownikami szkoły opracować procedury postępowania w stosunku do każdego chorego ucznia, zarówno na co dzień, jak i w przypadku zaostrzenia objawów czy ataku choroby. Procedury te mogą uwzględniać m.in. przypominanie lub pomoc w przyjmowaniu leków, wykonywaniu pomiarów poziomu cukru, regularnym przyjmowaniu posiłków, sposób reagowania itp. Powinny też określać formy stałej współpracy z rodzicami (opiekunami) tego dziecka oraz zobowiązanie wszystkich pracowników placówki do bezwzględnego ich stosowania;

4. Wspólnie z nauczycielami i specjalistami zatrudnionymi w szkole dostosować formy pracy dydaktycznej, dobór treści i metod oraz organizację

nauczania do możliwości psychofizycznych tego ucznia, a także objąć go różnymi formami pomocy psychologiczno-pedagogicznej;

5. W przypadku nasilenia choroby u dziecka podczas pobytu w szkole dyrektor lub nauczyciel niezwłocznie informuje o zaistniałej sytuacji rodziców lub prawnych opiekunów.

DZIECKO Z ASTMĄ

Astma oskrzelowa jest najczęstszą przewlekłą chorobą układu oddechowego u dzieci. Istotą astmy jest przewlekły proces zapalny toczący się w drogach oddechowych, który prowadzi do zwiększonej skłonności do reagowania skurczem na różne bodźce i pojawienia się objawów choroby.

OBJAWY

Jednym z podstawowych objawów jest duszność jako subiektywne uczucie braku powietrza spowodowane trudnościami w jego swobodnym przechodzeniu przez zwężone drogi oddechowe. Gdy duszność jest bardzo nasilona możemy zauważyć, że usta dziecka a także inne części ciała są zasinione. Konsekwencją zwężenia oskrzeli jest pojawienie się świszczącego oddechu. Częstym objawem astmy oskrzelowej jest kaszel. Najczęściej jest to

kaszel suchy, napadowy, bardzo męczący. Zaostrzenie astmy może być wywołane przez:

kontakt z alergenami, na które uczulone jest dziecko, kontakt z substancjami drażniącymi drogi oddechowe, wysiłek fizyczny, zimne powietrze, dym tytoniowy, infekcje. W przypadku wystąpienia duszności należy podać dziecku wziewnie lek rozkurczający oskrzela zgodnie z zaleceniem lekarza. W przypadku objawów ciężkiej duszności należy podać jednocześnie 2 dawki leku w aerozolu w odstępie 10-20 sekund. Po wykonaniu pierwszej inhalacji należy powiadomić rodziców dziecka o wystąpieniu zaostrzenia.

W przypadku duszności o dużym nasileniu powinno się wezwać Pogotowie Ratunkowe. W czasie oczekiwania na przyjazd karetki pogotowia dziecko wymaga ciągłego nadzoru osoby dorosłej. Dodatkowo bardzo ważne jest zapewnienie dziecku spokoju oraz odizolowanie od osób trzecich.

 

NAKAZY

1 . Częste wietrzenie sal lekcyjnych.

2. Dziecko, które ma objawy po wysiłku, powinno przed lekcją wychowania fizycznego przyjąć dodatkowy lek.

3. Ćwiczenia fizyczne należy zaczynać od rozgrzewki.

4. W przypadku wystąpienia u dziecka objawów duszności należy przerwać

wykonywanie wysiłku i pozwolić dziecku zażyć środek rozkurczowy.

 

ZAKAZY

1 . Chorzy uczniowie nie powinni uczestniczyć w pracach porządkowych.

2. W okresie pylenia roślin dzieci z pyłkowicą nie mogą ćwiczyć na wolnym powietrzu oraz nie powinny uczestniczyć w planowanych wycieczkach poza miasto.

3. Astma oskrzelowa wyklucza biegi na długich dystansach, wymagających

długotrwałego, ciągłego wysiłku.

4. W klasach, gdzie odbywają się lekcje nie powinno być zwierząt futerkowych.

OGRANICZENIA

1 . Uczeń z astmą może okresowo wymagać ograniczenia aktywności fizycznej

i dostosowania ćwiczeń do stanu zdrowia.

2. Dziecko uczulone na pokarmy powinno mieć adnotacje od rodziców, co może jeść w sytuacjach, które mogą wywołać pojawienie się objawów uczulenia.

OBSZARY DOZWOLONE I WSKAZANE DLA DZIECKA

1 . Dzieci chore na astmę powinny uczestniczyć w zajęciach z wychowania fizycznego, wysportowane dziecko lepiej znosi okresy zaostrzeń choroby.

2. Uczeń z astmą nie powinien być trwale eliminowany z zajęć z wychowania fizycznego.

3. Dzieci z astmą mogą uprawiać biegi krótkie, a także gry zespołowe.

4. Dzieci z astmą mogą uprawiać gimnastykę i pływanie.

5. Dzieci z astmą mogą uprawiać większość

sportów zimowych.

Bardzo ważny jest dobry kontakt szkoły z rodzicami, po to, aby wspólnie zapewnić dziecku bezpieczne warunki nauki i pobytu w szkole. Pozwoli to zmniejszyć nadopiekuńczość rodziców a dziecku rozwijać samodzielność i zaufanie do własnych możliwości i umiejętności.

Tylko współdziałanie szkoły z rodzicami i lekarzem prowadzącym pomoże prawidłowo funkcjonować dziecku z astmą oskrzelową w środowisku, gdzie spędza wiele godzin w ciągu dnia.

DZIECKO Z CUKRZYCĄ

Cukrzyca to grupa chorób metabolicznych charakteryzujących się hiperglikemią (wysoki poziom glukozy we krwi -większy od 250mg%). Obecnie w Polsce wśród dzieci i młodzieży dominuje cukrzyca typu 1

–ten typ cukrzycy ma podłoże genetyczne i autoimmunologiczne.

Cukrzyca nie jest chorobą zakaźną, nie można się nią zarazić przez kontakt z osobą chorą. Najczęstsze objawy to wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu oraz chudnięcie. W chwili obecnej, w warunkach pozaszpitalnych, jedynym skutecznym sposobem podawania insuliny jest wstrzykiwanie jej do podskórnej tkanki tłuszczowej (za pomocą pena, pompy).

Cukrzyca nie jest chorobą, która powinna ograniczać jakiekolwiek funkcjonowanie ucznia, tylko wymaga właściwej samokontroli i obserwacji. Ćwiczenia fizyczne, sport i rekreacja połączone z ruchem są korzystne dla dzieci chorych na cukrzycę. Wspierają prawidłowy rozwój emocjonalny i społeczny, pomagają rozwijać samodyscyplinę, gratyfikują, dają przyjemność i satysfakcję. Najważniejszym problemem przy wykonywaniu wysiłku fizycznego u dzieci z cukrzycą jest ryzyko związane z wystąpieniem hipoglikemii (niedocukrzenia stężenie glukozy we krwi mniejsze niż 60 mg%). Do działań w ramach samokontroli należą: badanie krwi i moczu, zapisywanie wyników badań, prawidłowa interpretacja wyników badań, prawidłowe komponowanie posiłków, prawidłowe i bezpieczne wykonywanie wysiłku fizycznego, obserwacja objawów jakie pojawiają się przy hipoglikemii i hiperglikemii.

W szkolnym gabinecie higienistki szkolnej dziecko z cukrzycą może spokojnie, bezpiecznie i higienicznie wykonać badanie krwi oraz wykonać wstrzyknięcia insuliny.

 

OBJAWY HIPOGLIKEMII

-niedocukrzenia:

1 . Bladość skóry, nadmierna potliwość, drżenie rąk.

2. Ból głowy, ból brzucha.

3. Szybkie bicie serca.

4. Uczucie silnego głodu/wstręt do jedzenia.

5. Osłabienie, zmęczenie.

6. Problemy z koncentracją, zapamiętywaniem.

7. Chwiejność emocjonalna, nietypowe zachowanie dziecka.

8. Napady agresji lub wesołkowatości.

9. Ziewanie/senność.

1 0. Zaburzenia mowy, widzenia i równowagi.

1 1 . Zmiana charakteru pisma.

1 2.Uczeń nielogicznie odpowiada na zadawane pytania.

1 3. Kontakt ucznia z otoczeniem jest utrudniony lub traci przytomność.

1 4. Drgawki.

POSTĘPOWANIE PRZY HIPOGLIKEMII LEKKIEJ

–dziecko jest przytomne, w pełnym kontakcie, współpracuje z nami, spełnia polecenia:

1 . Sprawdzić poziom glukozy we krwi potwierdzając niedocukrzenie.

2. Podać węglowodany proste (sok owocowy, coca-cola, cukier spożywczy rozpuszczony w wodzie lub herbacie, glukoza w tabletkach, płynny miód.

NIE WOLNO

1 . Zastępować węglowodanów prostych słodyczami zawierającymi tłuszcze, jak np. czekolada, ponieważ utrudniają one wchłanianie glukozy z przewodu pokarmowego).

2. Ponownie oznaczyć glikemię po 10-15 minutach.

3. Zawsze należy dążyć do ustalenia przyczyny niedocukrzenia.

POSTĘPOWANIE PRZY HIPOGLIKEMII ŚREDNIO -CIĘŻKIEJ

-dziecko ma częściowe zaburzenia świadomości, pozostaje w ograniczonym kontakcie z nami, potrzebuje bezwzględnej pomocy osoby drugiej:

1 . Oznaczyć glikemię i potwierdzić niedocukrzenie.

2. Jeżeli dziecko może połykać podać do picia płyn o dużym stężeniu cukru (np. 3-5 kostek cukru rozpuszczonych w 1 szklanki wody, coli, soku).

3. Jeżeli dziecko nie może połykać postępujemy tak jak w przypadku glikemii ciężkiej.

POSTĘPOWANIE PRZY HIPOGLIKEMII CIĘŻKIEJ

–dziecko jest nieprzytomne, nie ma z nim żadnego kontaktu, nie reaguje na żadne bodźce, może mieć drgawki. Dziecku, które jest nieprzytomne

 

 

NIE WOLNO

podawać niczego do picia ani do jedzenia do ust!!!:

1 . Układamy dziecko na boku.

2. Wstrzykujemy domięśniowo glukagon, jest

to zastrzyk ratujący życie.

3. Wzywamy pogotowie ratunkowe.

4. Kontaktujemy się z rodzicami dziecka.

5. Dopiero gdy dziecko odzyska przytomność (po podaniu glukagonu powinno odzyskać przytomność po kilkunastu minutach) i jeżeli dziecko będzie w dobrym kontakcie można mu podać węglowodany doustnie (sok, cola, tabl. glukozy).

U dzieci leczonych pompą:

1 . Zatrzymaj pompę.

2. Potwierdź hipoglikemię.

3. Jeżeli dziecko jest przytomne podaj węglowodany proste.

4. Odczekaj 10-15 minut i zbadaj ponownie poziom glukozy we krwi, jeżeli nie ma poprawy podaj ponownie cukry proste.

5. Jeżeli objawy ustąpią i kontrolny pomiar glikemii wskazuje podnoszenie się stężenia glukozy, włącz pompę i podaj kanapkę lub inne węglowodany złożone.

6. Jeżeli dziecko jest nieprzytomne lub ma drgawki połóż je w pozycji bezpiecznej, podaj domięśniowo zastrzyk z glukagonu i wezwij karetkę pogotowia.

Po epizodzie hipoglikemii nie zostawiaj dziecka samego! Dziecko nie może

podejmować wysiłku fizycznego dopóki wszystkie objawy hipoglikemii nie

ustąpią!

OBJAWY HIPERGLIKEMII

1 . Wzmożone pragnienie, potrzeba częstego oddawania moczu.

2. Rozdrażnienie, zaburzenia koncentracji.

3. Złe samopoczucie, osłabienie, przygnębienie, apatia. Jeżeli do ww. objawów dołączą:

1 . ból głowy, ból brzucha.

2. nudności i wymioty.

3. ciężki oddech może to świadczyć o rozwoju kwasicy cukrzycowej.

Należy wtedy bezzwłocznie:

1 . Zbadać poziom glukozy.

2. Skontaktować się z rodzicami lub wezwać pogotowie.

POSTĘPOWANIE PRZY HIPERGLIKEMII

1 . Podajemy insulinę (tzw. dawka korekcyjna),

2. Uzupełniamy płyny (dziecko powinno dużo pić, przeciętnie 1litr w okresie 1,5-2 godz. najlepszym płynem jest niegazowana woda mineralna),

3. Samokontrola (badanie moczu na obecność cukromoczu i ketonurii, po około 1 godz. należy dokonać kontrolnego pomiaru glikemii),

4. W razie stwierdzenia hiperglikemii dziecko nie powinno jeść, dopóki poziom glikemii nie obniży się.

 

Niezbędnik szkolny, czyli co uczeń z cukrzycą zawsze powinien mieć ze sobą w

szkole:

1 . Pen –„wstrzykiwacz” z insuliną.

2. Pompę insulinową, jeżeli jest leczone przy pomocy pompy.

3. Nakłuwacz z zestawem igieł.

4. Glukometr z zestawem pasków oraz gazików.

5. Plastikowy pojemnik na zużyte igły i paski.

6. Drugie śniadanie lub dodatkowe posiłki przeliczone na wymienniki np. prze

Znaczone na „zabezpieczenie” zajęć wf w danym dniu.

7. Dodatkowe produkty

–soczek owocowy, tabletki z glukozą w razie pojawienia się objawów hipoglikemii.

8. Telefon do rodziców.

9. Informację w postaci kartki lub bransoletki na rękę, która informuje, że

dziecko choruje na cukrzycę.

1 0. Glukagon (zestaw w pomarańczowym pudełku).Szkolny kodeks praw dziecka z cukrzycą

–każdemu dziecku z cukrzycą typu 1 należy zapewnić w szkole:

1 . Możliwość zmierzenia poziomu glukozy na glukometrze w dowolnym momencie –także w trakcie trwania lekcji.

2. Możliwość podania insuliny.

3. Możliwość zmiany zestawu infuzyjnego w przypadku leczenia osobista pompą insulinową w odpowiednich warunkach zapewniających bezpieczeństwo i dyskrecję.

4. Właściwe leczenie niedocukrzenia zgodnie ze schematem ustalonym z

Pielęgniarką, higienistką szkolną i rodzicami dziecka.

5. Możliwość spożycia posiłków o określonej godzinie, a jeśli istnieje taka potrzeba, nawet w trakcie trwania lekcji.

6. Możliwość zaspokojenia pragnienia oraz możliwość korzystania z toalety, także w czasie trwania zajęć lekcyjnych.

7. Możliwość uczestniczenia w pełnym zakresie w zajęciach wychowania fizycznego oraz różnych zajęciach pozaszkolnych, np. wycieczkach turystycznych, zielonych szkołach.

DZIECKO Z PADACZKĄ

Padaczką określamy skłonność do występowania nawracających, nie prowokowanych napadów. Napadem padaczkowym potocznie nazywamy napadowo występujące zaburzenia w funkcjonowaniu mózgu objawiające się widocznymi zaburzeniami, zwykle ruchowymi.

Niekiedy jedynym widocznym objawem napadu są kilkusekundowe

zaburzenia świadomości. Napady padaczkowe dzieli się na napady pierwotne uogólnione oraz napady częściowe (zlokalizowane).

Napady pierwotnie uogólnione

1 . Napady nieświadomości, najczęściej kilkusekundowa utrata kontaktu z otoczeniem. Atypowym napadom nieświadomości mogą towarzyszyć mruganie lub gwałtowne ruchy o niewielkim zakresie w obrębie ust.

2. Napady atoniczne

–napad spowodowany nagłym i krótkotrwałym obniżeniem napięcia mięśniowego w określonych grupach mięśni.

3. Napady toniczne

–występuje głównie u małych dzieci zazwyczaj podczas zasypiania

lub budzenia; charakteryzuje się nagłym, symetrycznym wzrostem napięcia mięśni w obrębie kończyn i tułowia.

4. Napady toniczno-kloniczne

–w fazie tonicznej dochodzi do nagłej utraty przytomności, skurczu mięśni, zatrzymania oddechu; faza kloniczna charakteryzuje się rytmicznymi, gwałtownymi skurczami mięśni kończyn i tułowia, następnie przechodzi

w kilkuminutową śpiączkę.

5. Napady kloniczne

–napady głównie u niemowląt i małych dzieci, częściej w przebiegu

gorączki, cechują je symetryczne skurcze mięśni kończyn występujące seriami.

6. Napady miokloniczne

-charakteryzują się gwałtownymi synchronicznymi skurczami

mięśni szyi, obręczy barkowej, ramion i ud przy względnie zachowanej świadomości chorego.

Napady częściowe

1 . Napady częściowe z objawami prostymi

–świadomość w czasie napadów jest na ogół zachowana, zwykle napady dotyczą określonej okolicy np. ręki lub ust.

2. Napady częściowe z objawami złożonymi

–niektórym napadom mogą towarzyszyć zaburzenia świadomości o charakterze omamów i złudzeń; pacjent ma wrażenie, że już znajdował się w danej sytuacji życiowej lub przeciwnie, że nie zna sytuacji i przedmiotów, z którymi w rzeczywistości się już stykał, do tego typu napadów zaliczane są także napady psychoruchowe z towarzyszącymi im różnymi automatyzmami (cmokanie), u dzieci mogą niekiedy występować napady nietypowe, manifestujące się klinicznie bólami brzucha, głowy, omdleniami, napadami lęku itp..

3. Napady częściowe

wtórnie uogólnione –rozpoczyna się zwykle od napadowych

mioklonicznych lub klonicznych skurczów ograniczonych do określonych grup mięśni, aby następnie rozprzestrzenić się i doprowadzić do wtórnie uogólnionego napadu toniczno-klonicznego (tzw. napadu dużego).

Zespoły padaczkowe wieku dziecięcego

-zespół Westa, zespół Lennoxa

-Gastauta, dziecięca padaczka nieświadomości (piknolepsja), padaczka Rolanda, młodzieńcza padaczka nieświadomości, zespół Janza, padaczka odruchowa, omdlenia odruchowe, napady rzekomo padaczkowe.

Leczenie padaczki jest procesem przewlekłym, wymaga systematycznego, codziennego podawania leków. Nagłe przerwanie leczenia, pominięcie którejś dawki, może zakończyć się napadem lub stanem padaczkowym. Z tego powodu tak ważne jest aby pacjent mógł systematycznie przyjmować leki. W trakcie włączania leczenia lub jego modyfikacji dziecko może wykazywać objawy senności, rozdrażnienia, zawrotów głowy.

W RAZIE WYSTĄPIENIA NAPADU NALEŻY

1 . Przede wszystkim zachować spokój.

2. Ułożyć chorego w bezpiecznym miejscu w pozycji bezpiecznej, na boku.

3. Zabezpieczyć chorego przed możliwością urazu w czasie napadu

–zdjąć okulary, usunąć z ust ciała obce, podłożyć coś miękkiego pod głowę.

4. Asekurować w czasie napadu i pozostać z chorym do odzyskania pełnej świadomości.

NIE WOLNO

1 . Podnosić pacjenta.

2. Krępować jego ruchów.

3. Wkładać czegokolwiek między zęby lub do ust.

Pomoc lekarska jest potrzebna, jeżeli był to pierwszy napad w życiu lub napad trwał dłużej niż 10 minut albo jeśli po napadzie wystąpiła długo trwająca gorączka, sugerująca zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Dzieciom chorym na padaczkę trudniej jest wykorzystać w pełni swoje możliwości

edukacyjne z przyczyn medycznych i społecznych. Narażone są na wyższy poziom stresu wynikający z obawy przed napadem i komentarzami, stąd też częściej występują u nich cechy zespołu nadpobudliwości psychoruchowej, trudności w czytaniu i pisaniu oraz inne trudności szkolne. W razie narastających trudności szkolnych, trzeba zapewnić dziecku możliwość douczania, zorganizować odpowiednio czas na naukę, z częstymi przerwami na

odpoczynek, modyfikować i zmieniać sposoby przyswajania wiadomości szkolnych. Nie należy z zasady zwalniać dziecka z zajęć wychowania fizycznego ani z zabaw i zajęć ruchowych w grupie rówieśników. Należy jedynie dbać o to, aby nie dopuszczać do nadmiernego obciążenia fizycznego i psychicznego. Gdy zdarzają się napady, dziecko powinno mieć zapewnioną opiekę w drodze do i ze szkoły.

DZIECKO Z HEMOFILIĄ

Hemofilia jest

wrodzoną skazą krwotoczną związaną z niedoborem czynnika VII lub IX

krzepnięcia krwi. W zależności od tego rozróżniamy hemofilię A lub B.

Ciężka postać hemofilii

–występują krwawienia do mięśni i stawów, duże podskórne wylewy, krwawienia z nosa. Krwawienia wewnętrzne są bolesne. Początkowym objawem może być uczucie rozpierania w stawie, drętwienia, mrowienia. Najlepiej, jeżeli wówczas zostanie podany koncentrat czynnika krzepnięcia krwi. Jeżeli leczenie zostanie odroczone powiększa się objętość stawu, pojawia się silna bolesność oraz przykurcz w stawie.

Umiarkowana i łagodna postać choroby

–krwawienia są mniej częste, nie powodują zwykle trwałych zmian w stawach, zwykle wyraźny uraz poprzedza krwawienie. Choroba nie ma wpływu na funkcjonowanie społeczne ani nie wpływa negatywnie na rozwój

intelektualny. Funkcjonowanie emocjonalne może nie być zaburzone. Jednak,

zwłaszczaw ciężkiej postaci choroby, dziecko może czuć się gorsze, ponieważ nie może robić tego wszystkiego, co dziecko zdrowe np. grać w piłkę nożną. Wie, że może to spowodować krwawienie do stawu lub mięśni i związany z tym ból, konieczność leczenia dożylnego,czasami hospitalizacji.

NAKAZY, ZAKAZY, OGRANICZENIA:

1 . dziecko nie powinno być narażone na urazy spowodowane np. śliską podłogą, przepychającym się tłumem dzieci ,

2. w szkole musi mieć do chodzenia wygodne obuwie usztywniające staw skokowy, na nie śliskiej podeszwie,

3. jeżeli dziecko jest sprawne ruchowo może biegać i skakać,

4. inne dzieci muszą wiedzieć, że nie można chorego kolegi bić, popychać, podstawiać mu nogi,

5. udział w lekcjach wf musi być ograniczony

–bezpieczna jest gimnastyka, pływanie i gra w ping-ponga,

6. dziecko może bez ograniczeń rysować, lepić z gliny, malować,

7. należy rozwijać te sfery aktywności intelektualnej i ruchowej dziecka, w których ono się wyróżnia,

8. dziecku choremu na hemofilię nie wolno podawać żadnych leków domięśniowo, ani stosować preparatów kwasu acetylosalicylowego

NA CO NALEŻY ZWRACAĆ UWAGĘ W SZKOLE:

1 . nagłe dolegliwości bólowe ze strony kończyn dolnych lub górnych, utykanie,

2. bóle brzucha lub głowy, wymioty,

3. krwawienie z jamy ustnej lub nosa, zblednięcie

Dziecko chore na hemofilię nie wymaga specjalnego traktowania przez nauczyciela w klasie. Powinno brać udział w wycieczkach szkolnych, wyjazdach do teatru czy kina. Przed wyjazdem wskazane jest profilaktyczne podanie czynnika krzepnięcia u dziecka z ciężką postacią choroby.

PIERWSZA POMOC:

1 . w przypadku urazu/bólu należy oziębić dotkniętą część ciała przez przyłożenie lodu, zimnego okładu żelowego lub chustki zmoczonej w zimnej wodzie,

2. posadzić/położyć w pozycji dla dziecka wygodnej,

3. najczęściej należy podać czynnik krzepnięcia krwi,

4. jeżeli dziecko wymiotuje, ma bole głowy, zaburzenia świadomości lub drgawki powinno się je położyć na boku i wezwać pogotowie, zawiadomić rodziców; jeżeli

dziecko uskarża się na ból kończyny górnej lub dolnej nie powinno nią poruszać,

wskazane jest unieruchomienie.

 

DZIECKO PRZEWLEKLE CHORE

Główne sposoby pomocy przewlekle choremu dziecku możliwe do zrealizowania na terenie szkoły:

1 . zapewnienie poczucia bezpieczeństwa psychicznego i fizycznego,

2. pomoc w pokonywaniu trudności, uczenie nowych umiejętności,

3. budowanie dobrego klimatu i przyjaznych relacji klasowych,

4. przygotowanie uczniów zdrowych na spotkanie chorego kolegi,

5. traktowanie chorego dziecka jako pełnoprawnego członka klasy,

6. uwrażliwianie dzieci zdrowych na potrzeby i przeżycia dziecka chorego,

7. uwrażliwianie dziecka chorego na potrzeby i przeżycia innych uczniów,

8. motywowanie do kontaktów i współdziałania z innymi dziećmi,

9. rozwijanie zainteresowań, samodzielności dziecka,

1 0. dostarczanie wielu możliwości do działania i osiągania sukcesów,

1 1 . motywowanie do aktywności.

 

 zmiany wprowadzone zgodnie z rozporządzeniem  z dnia 18 sierpnia 2016                                                   

   (data wprowadzenia 14 stycznia 2016)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aktualności

Kontakt

  • Szkoła Podstawowa Nr 1 w Proszowicach
    32-100 Proszowice ul. Kościuszki 15

    www.sp1.proszowice.pl
    https://szkola1.edupage.org/
  • tel:012 386-16-40

    Fax: 012 386 00 80